wstecz „Dramatyzacja” – festiwal-konkurs współczesnej, niezależnej dramaturgii białoruskiej
10-11 kwietnia
Harmonogram:
10 kwietnia:
16:00–16:30 – Otwarcie
16:30–18:00 – „Teraźniejszość” – reż. Kirył Maszeka
18:00–18:30 – Dyskusja
18:30–20:00 – „Limbo” – reż. Żenia Dawidenka
20:00–20:30 – Dyskusja
11 kwietnia:
11:00–12:30 – „Ostatni świadek [starego Grodno]” – reż. Aleksander Jędrzejewski
14:00–15:30 – „Wszędzie, gdzie zostają ślady” – reż. Bazhena Shymowich
15:30–16:00 – Dyskusja
16:00–17:30 – „Ruda wiewiórka” – reż. Aleksander Jędrzejewski
17:30–18:00 – Dyskusja
18:00–19:30 – Finał
„Dramatyzacja” to festiwal-konkurs poświęcony współczesnej niezależnej dramaturgii białoruskiej. Celem jest stworzenie przestrzeni dla nowych tekstów teatralnych, które podejmują próbę opisu rzeczywistości Europy Środkowo-Wschodniej. W kontekście masowej emigracji twórców z Białorusi festiwal staje się miejscem spotkania, dialogu i wymiany doświadczeń między artystami oraz publicznością z Białorusi i Polski. Program obejmuje czytania performatywne wybranych dramatów, rozmowy z twórcami oraz działania wspierające rozwój i widoczność nowej dramaturgii w regionie.
Prezentowane w ramach festiwalu teksty koncentrują się wokół doświadczeń współczesności: przemocy politycznej, pamięci historycznej, emigracji, utraty, ciała i tożsamości. Autorzy podejmują próbę uchwycenia napięcia między prywatnym doświadczeniem a narracjami zbiorowymi, badają mechanizmy wyparcia, manipulacji i adaptacji, a także stawiają pytania o możliwość bliskości, wspólnoty i nadziei w niestabilnym świecie.
„Ostatni świadek [starego Grodna]” – Amalia Riznich
Opowieść o pamięci i przemocy, łącząca wydarzenia z 1939 roku i protesty 2020 roku na Białorusi. Historia dziennikarza konfrontuje prywatne świadectwo z narracją propagandową, stawia pytania o prawdę i odpowiedzialność.
„Ruda Wiewiórka” – Chasia Korneva
Dokumentalna historia dwóch kobiet represjonowanych po protestach 2020 roku. Tekst przedstawia doświadczenie więzienia, emigracji i ich wpływ na psychikę, relacje i poczucie tożsamości.
„Teraźniejszość” – Ksenia Sztalenkowa
Intymny monolog kobiety żyjącej z chorobą. Bohaterka próbuje zrozumieć sens obecności, miłości i wiary. To refleksja nad ciałem, kruchością i potrzebą bliskości.
„LIMBO” – Renata Talan
Historia kobiety pozostającej w Mińsku, która staje się pośredniczką między emigrantami a ich krajem. Opowieść o zawieszeniu między miejscami, życiem „pomiędzy” i nowych formach więzi.
„Wszędzie, gdzie zostają ślady” – Maryja Bialkovich
Wielowarstwowy dramat o pamięci i przemocy, badający, jak powstają narracje o doświadczeniu i co dzieje się, gdy pamięć nie daje się uporządkować.
